‘Singer-songwriter vind ik een lelijk woord’

Rotterdam, 13 januari 2015


Thomas Florusse debuteerde in 2013 met een enigszins voorspelbare singer-songwriterplaat. Vanaf nu gooit hij het over een hele andere boeg. Zijn nieuwste EP ‘Smoke and Mirrors’ bevat slechts één liefdesliedje en een opening die niet zou misstaan in een James Bond-film. Thomas Florusse over zijn muziek, ‘het wereldje’ en zijn ‘wereldje’. Afgelopen jaar ging door alle drie een schokgolf.


De twintigjarige Zwijndrechtenaar is geen achttien meer; hij is volwassener geworden. Hij woont nu op zichzelf en houdt van zijn vrijheid. Thomas Florusse gaat er eens lekker voor zitten, op de zachte stoffen bank. Hij is nog aan het herstellen van een hersenvliesontsteking en moet daarom rustig aan doen. Geen popacademie, geen optredens. Tussen de twee bankkussens ligt ‘Artis de Partis’, het knuffeltje dat hem vergezelde in het ziekenhuis.

Toch werkt hij soms tot in de vroege ochtend, in zijn sfeervolle huiskamer, in de hoek waar de instrumenten staan. Dan wil hij bijvoorbeeld dat baslijntje perfectioneren. Hij is perfectionistisch tot in den treure, geeft hij toe. Maar hij is graag bezig. De vraag is of het hem heeft geholpen succes te krijgen. Daar hoopte hij zo op bij de release van zijn debuutplaat ‘Ever Changing Colors.’

Thomas Florusse 03
Thomas Florusse in zijn thuisstudio in Rotterdam-Zuid. Hij bespeelt hier een pedal steel gitaar.

Ben je dichterbij gekomen?
,,Nee, geen reet! Daar moet je tijd en moeite in steken en dat ga ik ook weer doen. Dat vind ik ook niet erg, ik vind het juist wel leuk.”

Twee keer stond ziekte Thomas in de weg. Vorig jaar november kreeg hij de ziekte van Pfeiffer, een infectieziekte die sterke vermoeidheid veroorzaakt. Hij moest even gas terug nemen, maar begin december van het afgelopen jaar werd er genadeloos nog een bres geslagen in de weg naar een groter podium. Een bacteriële hersenvliesontsteking was hem bijna fataal geworden. Hij belandde in het ziekenhuis en lag drie tot vier dagen aan de morfine op de intensive care.

Heb je het gevoel dat er een engeltje op je schouder zat?
,,Er zaten denk ik wel drie engeltjes op mijn schouder. Er kwam toen toevallig een vriend logeren. Als hij me niet naar het huis van mijn ouders had gebracht en ik niet naast mijn moeder in bed was gaan liggen, zou zij niet hebben gemerkt dat ik zwetend in bed lag te woelen, om half zeven ’s ochtends. Dan was ik hier waarschijnlijk niet meer geweest. Ik besef het me nog niet helemaal geloof ik; het moet allemaal nog bezinken.”

‘WE ARE NOWHERE WHEN OUR NIGHTS TURN INTO DAWN
WE ARE NOWHERE WHEN OUR SUMMER TURNS TO FALL
WE ARE NOWHERE WHEN WE CAN RECALL OUR TRUST
WE ARE NOWHERE WHEN OUR STARS TURN INTO DUST’

– Fragment uit ‘When Our Stars Turn Into Dust’, het slotnummer van ‘Smoke and Mirrors.’

Van sommige nummers kan ik bijna niet geloven dat ze al af waren vóór je ziek werd. Ben je zelf niet geschrokken van hoe het uiteindelijk liep; had je het misschien moeten afkloppen?
,,Daarom vond ik dat dat nummer op de plaat moest, alsof ik het een beetje aan voelde komen. Het gaat natuurlijk heel ergens anders over. Maar mensen zeiden ook: ‘wordt maar snel beter en niet meer van die enge liedjes schrijven’, maar gut, dat hoort er bij. ‘When Our Stars Turn Into Dust’ gaat eigenlijk over de eindigheid der dingen. Dat je overal wel heel moeilijk over kan doen en problemen kunt maken die er wel of niet zijn, maar het op een dag toch zo maar over kan zijn en je dan denkt: ‘waar ging het eigenlijk over?’ Een dag na het afmixen werd ik opgenomen in het ziekenhuis, dus dat is een mooi verhaal.”

,,Schrijven over hoe ik me voel zou ik nooit echt doen”

Schrijf je wat er in je hoofd opkomt of eerder over hoe je je voelt?
,,Ik schrijf wel echt wat er in me opkomt. Schrijven over hoe ik me voel zou ik nooit echt doen. Het zijn hersenspinsels, nadenken zoals iedereen dat doet. Dat heeft wel een soort romantiek. Dat je hier om half drie ’s nachts zit, op een vrijdagochtend, met een glas whiskey en heel veel sigaretten. Een beetje mokken over het leven. Niet dat je dan aan het malen bent of aan het tobben, maar daardoor ontdek je jezelf op een andere manier.”

Aan de muur hangen elpees van onder meer Steely Dan, Simon and Garfunkel, The Beatles en The Police. Aan weerszijden van de tv staan een oude grammofoonplatenspeler en een torentje met zijn moderne opvolger, de platenspeler. Twee katten klimmen op een krabpaal tussen de bank en de eettafel, maar in de verste hoek gebeurt het allemaal: daar bevinden zich elektrische piano’s, (bas)gitaren en mixapparatuur. Daar werd ‘Smoke and Mirrors’ gemaakt, vrijwel helemaal door Thomas zelf, zodat hij tot in de kleinste details zijn eigen gang kon gaan.

Thomas Florusse poseert op de bank in zijn huiskamer naast Gershwin de kat. In de hoek staat een gaskachel. Thomas struint graag rommelzolders af voor zijn interieur.
Thomas Florusse poseert op de bank in zijn huiskamer naast Gershwin de kat. In de hoek staat een gaskachel. Thomas struint graag rommelzolders af voor zijn interieur.

Wat zijn tot nu toe de reacties op je nieuwe plaat?
,,Ik speelde afgelopen jaar een show waar ik bij aanvang zei: ‘ik ben een songwriter, geen singer-songwriter, want dat vind ik een lelijk woord.’ De mensen moesten lachen. Mijn ouders moesten erg wennen aan deze richting, misschien omdat het zwaarder en minder toegankelijk is. Het is geen typische easy-listening meer.
Ik merk toch dat het niet helemaal mijn ding is om een typische singer-songwritersong te maken. Ik ben meer van de arrangementen. Ik wil verrassend zijn. Ik wil ook niet zeggen dat ik beter ben, maar ik ben inmiddels wel over mijn zolderkamerfase heen. Ik weet niet of ik dat wel durf te zeggen, omdat mensen dan misschien denken dat ik me beter voel dan zij; misschien zijn er wel mensen in de zolderkamerfase die veel beter zijn dan ik en geweldige dingen maken. Er zijn ook mensen die wel zo over me denken; ‘arrogante zak’ is groot uitgedrukt, maar er zijn mensen die denken: ‘Thomas mag het er allemaal wel wat minder bovenop leggen.’ Mijn moeder zou dan zeggen: ‘Ze zijn gewoon jaloers.'”

,,Ik ben inmiddels wel over mijn zolderkamerfase heen”

Vind je dat mensen te veel hun mening geven?
,,Iedereen mag een mening hebben, maar ik loop er wel eens tegenaan dat iemand vindt dat zijn mening de enige juiste is. Ik ben er alleen niet meer zo bang voor, andermans mening. Maar als er morgen een recensie online komt waar ik helemaal wordt afgebrand doet het wel wat met me. Het is toch iets waar ik heel mijn ziel en zaligheid in heb gelegd.”

Ben je niet bang dat je minder vrijheid krijgt, stel je wordt succesvol?
“Daar ben ik eigenlijk wel bang voor ja. Dat een platenbaas zegt: ‘Smoke and Mirrors, wat een vaag nummer, waar gaat dat nou over, dat kan niet!’ Ik denk dat ik eerder wat abstractere dingen uit zou brengen dan straight to the point teksten. Er staat één liefdesliedje op, maar daar kies ik dan ook voor. Ik ben een beetje raar wat dat betreft, ik weet niet altijd wat ik wil. Op dit moment wel, maar voor hetzelfde geld is dat over drie maanden weer anders.”

Smoke and Mirrors is gratis te beluisteren en als download te bestellen voor een zelfgekozen bedrag op http://www.bandcamp.com. Thomas is voor het eerst weer live te zien op 20 februari, in Theater Zuidplein, Rotterdam.


Dit interview is afgenomen in het kader van het project Vrije Ruimte, van Fontys Hogeschool voor de Journalistiek, Tilburg, januari 2015. Het is nog niet eerder gepubliceerd. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s